- 06 292 41 274
- Yvonne@betoverendleven.nl
Toen mijn tweelingziel afstand van mij nam, dacht ik dat ik wist waar mijn verdriet vandaan kwam.
Ik dacht dat ik rouwde om hem. Om de verbinding die zo intens voelde. Om alles wat we samen hadden ervaren en de toekomst die ik voor me zag. Dat was ook zo, maar dit was het niet alleen.
Zoals veel tweelingzielen zocht ik naar antwoorden. Ik las veel over de runner en de chaserdynamiek, over spiegelen, synchroniciteiten en de betekenis van separatie. Ik wilde begrijpen waarom hij afstand nam en wat er aan de hand was.
Het gaf me houvast. Terwijl ik hoopte het antwoord ergens te vinden, veranderde er ondertussen iets.
Ik paste niet meer in mijn eigen leven. Mijn oude versie was aan het verdwijnen.
De gesprekken die vroeger vanzelf gingen, voelden leeg. Relaties veranderden zonder ruzie. Contacten die jarenlang vanzelfsprekend waren, verdwenen stil naar de achtergrond. Mijn lichaam protesteerde iedere keer dat ik opnieuw over mijn eigen grenzen ging.
We praten over de tweelingzielendynamiek van de runner en de chaser. Over energie, synchroniciteiten en union.
Ondertussen voltrekt zich een veel stiller proces.
Je neemt afscheid van oude identiteiten van jezelf.
In het begin had ik dat helemaal niet door. Ik bleef zoeken naar verklaringen buiten mezelf. Waarom liep hij weg? Waarom gebeurde dit? Waarom voelde deze verbinding zo anders dan alles wat ik eerder had meegemaakt?
Gaandeweg veranderden de vragen die ik had. Ik vroeg me steeds minder af waarom híj afstand hield. In plaats daarvan werd de vraag waarom die afstand mij zo diep raakte?
Waarom vond ik de stilte zo moeilijk?
Waarom voelde angst en controle veiliger dan vertrouwen en overgave?
Dat waren geen makkelijke vragen. Ze brachten me terug naar plekken in mezelf waar ik jarenlang aan voorbij was gegaan.
Langzaam ontdekte ik dat de tweelingzielenreis mij niet alleen liet zien waar ik nog gehecht was aan de ander. Ze liet me vooral zien waar ik nog vasthield aan oude versies van mezelf.
De tweelingzielenreis gaat niet alleen over de verbinding met je tweelingziel, maar juist over de zuivere waarheid over jezelf.
Ik nam afscheid van de vrouw die altijd bleef geven. Van de vrouw die uitreikte naar anderen, terwijl ze diep vanbinnen voelde dat ze daar helemaal geen ruimte meer voor had. Die vrouw relaties in stand hield omdat loslaten voelde als falen.
Ik nam afstand van diegene die haar waarheid inslikte om de verbinding te bewaren. Van de vrouw die verantwoordelijkheid droeg voor gevoelens die nooit van haar waren geweest. Van de vrouw die dacht dat comfort veiligheid bood.
Ik wil niet terug naar deze versie van mezelf. Maar ze verdient eer voor alles wat ze was en de weg die ze heeft bewandeld voor de versie die ik nu ben. Ze deed alles wat ze kon met alles wat ze toen wist. Ze probeerde me veilig te houden.
Pas toen ik dat echt kon zien, stopte de strijd. Ik hoefde haar niet af te wijzen. Ik hoefde haar alleen te erkennen.
We rouwen om mensen, niet uitgekomen dromen en relaties die niet liepen zoals je had gehoopt. Maar we rouwen bijna nooit om de identiteit die ons jarenlang heeft geholpen om ons veilig te voelen.
Toch is dat precies wat ik onderweg deed. Ik rouwde om de vrouw die ik was geweest, omdat ik voelde dat ik nooit meer helemaal terug wilde naar wie ik ooit was.
Die realisatie kwam niet in één moment. Ze kwam in lagen.
Steeds opnieuw liet het leven me zien dat oude patronen niet meer pasten. Dat ik mezelf niet langer kleiner kon maken om de verbinding te bewaren. Dat ik niet meer verantwoordelijk wilde zijn voor het geluk van anderen. Dat mijn waarheid evenveel ruimte mocht krijgen als die van iemand anders.
En soms doet dat pijn en raakt het je vol, omdat je afscheid neemt van een versie van jezelf die je jarenlang heeft beschermd.
Mijn lichaam was me steeds een stap voor.
Wanneer ik mezelf opnieuw aanpaste, trok mijn keel samen. Als ik probeerde vast te houden aan iets dat al voorbij was, voelde ik de verkramping in mijn borst. Als ik mijn waarheid wegdrukte, dan lieten mijn emoties wel weten dat het genoeg was geweest met mijn stem stilhouden.
Sindsdien luister ik anders naar mijn lichaam.
Wanneer mijn keel zich aanspant, vraag ik me af welke waarheid ik nog niet uitspreek.
Wanneer mijn borst verkrampt, onderzoek ik waar ik nog probeer vast te houden aan iets wat eigenlijk al voorbij is.
Mijn lichaam is niet mijn tegenstander, ze is mijn kompas om me eraan te herinneren dat elk moment een andere keuze kan maken.
Ik geloof dat de tweelingzielenreis je steeds opnieuw uitnodigt om thuis te komen bij jezelf.
Thuiskomen vraagt van je dat je afscheid neemt van overtuigingen, verwachtingen, van angst. Maar ook het loslaten van rollen die je zo lang hebt gedragen dat je bent gaan geloven dat ze bij je horen.
Het zit in kleine momenten: je grens duidelijk aangeven, een keer niet uitreiken, voelen dat je iets niet hoeft op te lossen of kiezen voor jezelf zonder dat je je daarover schuldig voelt.
Soms betekent thuiskomen ook dat je liefdevol afscheid neemt van de delen van jezelf die hun werk hebben gedaan. Dat vraagt moed, tijd en de bereidheid om stil te worden wanneer er van alles in je door wil gaan zoals het was.
Bedank de vrouw die je was, zodat de vrouw die je vandaag bent en nog zult worden alle ruimte krijgt om haar plek in te nemen.
Dit is waar heling begint. Niet bij de ander. Maar in de zachtheid waarmee je jezelf ontmoet.
Dat je voelt dat een oude versie van jezelf aan het loslaten is, maar dat je nog niet helemaal weet hoe je daar ruimte aan geeft. Dat je begrijpt dat de tweelingzielenreis je uitnodigt om dichter bij jezelf te komen, maar dat er ook verdriet, gemis en oude pijn gevoeld willen worden.
Daarom heb ik het Magic Heart Retreat gecreëerd.
Een dag waarin je niet hoeft te zoeken naar antwoorden, maar waarin je mag vertragen en luisteren naar wat er in jou leeft. Een dag om stil te staan bij wat je hebt gedragen, wat je mag loslaten en wat opnieuw gezien wil worden.
Tijdens deze dag creëren we ruimte voor jouw hart met een cacao ceremonie, meditatie, stilte en rituelen. Niet om vast te blijven houden aan wat voorbij is, maar om jezelf opnieuw te ontmoeten.
Het Magic Heart Retreat vindt plaats op 12 september.
Een dag voor jou. Om te voelen. Om te erkennen. Om thuis te komen bij jezelf.
Je kunt een weggever gebruiken om baasjes waardevolle tips te geven waar ze vandaag nog wat aan hebben. Zo laat je ze met jou kennismaken zijn ze sneller geneigd bij je aan te kloppen. Houd dit tekstje ongeveer net zo kort als dit.
