- 06 292 41 274
- Yvonne@betoverendleven.nl
Er bestaat een ruimte tussen werelden waarin je even nergens naartoe hoeft.
Er zijn periodes waarin het oude leven zijn vanzelfsprekendheid verliest. Je doet wat je altijd doet, maar ergens vanbinnen is iets verschoven. Een overtuiging die jarenlang houvast gaf, voelt te klein. Een verlangen dat je diep had weggestopt, laat zich opnieuw voelen. Een deel van jezelf dat je lange tijd hebt aangepast aan wat er van je werd verwacht, vraagt om ruimte.
Je staat op een drempel.
Aan de ene kant ligt wat je kent. Aan de andere kant ligt iets waar je nog geen vorm aan kunt geven. Het hoofd zoekt naar antwoorden en richting, terwijl je lichaam al voelt dat er iets aan het veranderen is. Het leven gaat ondertussen gewoon door. Werk, relaties, afspraken en dagelijkse bezigheden wachten niet tot jij weet wat de volgende stap wordt.
Een drempel vraagt een andere beweging. Je hoeft er niet overheen te springen. Je hoeft het nieuwe niet te forceren. Je blijft aanwezig bij wat zich tussen die twee werelden afspeelt.
Daar begint Between Worlds.
Rond Samhain staat overgang centraal. Het licht trekt zich terug, de natuur laat los wat zijn cyclus heeft voltooid en de aandacht verschuift naar binnen. Het zichtbare en het ongeziene raken elkaar op een plek waar het dagelijkse tempo even minder betekenis krijgt.
Die beweging bestaat ook in onszelf.
Aan de buitenkant van je leven is veel zichtbaar. Je werkt, zorgt, praat, lacht, organiseert en beweegt door je dagen heen. Onder die laag leeft een andere wereld. Daar bevinden zich gevoelens die je niet hebt uitgesproken, verlangens die je hebt ingehouden, herinneringen die nog in je lichaam liggen en delen van jezelf die weinig ruimte kregen.
Wanneer het stiller wordt, verandert wat je waarneemt.
Je lichaam reageert op iets waar je hoofd nog geen verklaring voor heeft. Een verlangen komt terug dat je allang had opgeborgen. Je merkt dat een bepaalde rol niet meer bij je past. Een ontmoeting raakt een laag in jou die dieper gaat dan de situatie zelf. Je voelt een waarheid die al langer aanwezig is en nu niet meer op de achtergrond wil blijven.
De sluier is geen muur. Er zit een wereld achter.
Wanneer we over onze schaduwen spreken, denken we al snel aan de kanten van onszelf die we liever verbergen. Angst, jaloezie, controle, woede, schaamte of afhankelijkheid. Alles wat niet past bij het beeld dat we van onszelf hebben opgebouwd, krijgt gemakkelijk een plek buiten het zichtbare zelf.
De schaduw draagt ook iets anders in zich.
Je kracht kan in de schaduw terechtkomen. Je verlangen. Je sensualiteit. Je levenslust. Je vermogen om ruimte in te nemen. Je behoefte aan vrijheid. Je waarheid. De delen van jou die ooit te veel, te luid, te gevoelig of te eigen waren voor de omgeving waarin je leefde.
Wat je inhoudt, verdwijnt niet.
Het leeft onder de oppervlakte en wacht op een moment waarop er ruimte ontstaat om gezien te worden.
Daarom gaat de ontmoeting met je schaduw voor mij over veel meer dan het opruimen van wat lastig voelt. Het gaat over het terughalen van delen van jezelf die je buiten je eigen bewustzijn hebt geplaatst. Over voelen wat daar nog leeft en erkennen dat ook dit bij jou hoort.
Je lichaam vertelt daarin een ander verhaal dan je hoofd.
Een spanning in je buik. Een gesloten keel. Druk op je borst. Een beweging die je steeds opnieuw tegenhoudt. Een verlangen waar je omheen blijft draaien. Je lichaam draagt informatie die niet altijd in woorden begint.
Wanneer je naar binnen keert, ontmoet je geen verzameling problemen die opgelost moeten worden. Je ontmoet jezelf.
Op een drempel verandert je verhouding tot controle.
Zolang je weet waar je naartoe gaat, kun je plannen maken. Je kunt stappen zetten, doelen bepalen en jezelf vertellen hoe het volgende hoofdstuk eruit hoort te zien. Een tussenwereld trekt die zekerheid onder je vandaan. Het oude heeft zijn kracht verloren en het nieuwe heeft nog geen vaste vorm.
Daar ontstaat ruimte.
Ruimte om te voelen wat werkelijk van jou is. Ruimte om te erkennen waar je jezelf hebt verlaten. Ruimte om verlangen weer serieus te nemen. Ruimte om te ontdekken welke delen van jezelf je al die tijd buiten de deur hebt gehouden.
Die beweging raakt ook aan het pad van de tweelingziel.
Een intense zielverbinding raakt diepe lagen in je bewustzijn. De ander wordt een spiegel voor wat in jou leeft, ook voor delen waar je zelf liever niet naar kijkt. Het verlangen naar de ander kan je wijzen op een verlangen dat veel ouder en dieper in jou leeft. De pijn van afstand kan iets zichtbaar maken over hechting, eigenwaarde, controle en overgave. De intensiteit van de verbinding kan je confronteren met een waarheid die je niet langer buiten jezelf kunt plaatsen.
Daar verschuift de vraag.
Niet langer staat alleen de ander centraal, of wat de verbinding uiteindelijk zal brengen. De aandacht beweegt terug naar binnen. Wat leeft er in mij? Waar ben ik mezelf kwijtgeraakt? Welke delen van mezelf vragen om erkenning? Wat wil er door mij heen geleefd worden?
De tweelingziel wordt daarmee context voor een veel grotere innerlijke beweging.
Je keert terug naar jezelf.
Inner union gaat voor mij over die beweging naar heelheid.
Heelheid betekent niet dat ieder deel van jou voortdurend harmonieus samenwerkt. Het betekent dat je jezelf niet langer hoeft op te delen in delen die wel bij je horen en delen die je liever buiten beeld houdt.
Je licht en je donker horen bij hetzelfde geheel. Je zachtheid en je kracht. Je verlangen en je grenzen. Je sensualiteit en je spiritualiteit. Je behoefte aan verbinding en je vermogen om volledig op jezelf te staan.
Wanneer die delen elkaar weer mogen ontmoeten, verandert je energie.
Je hoeft jezelf minder te sturen vanuit een beeld van wie je zou moeten zijn. Je lichaam krijgt meer ruimte. Je waarheid wordt voelbaarder. Verlangen krijgt een plek. Ook levenslust krijgt weer toegang tot je bewustzijn.
Dat is voor mij de beweging van Into the Veil naar Into Life.
We keren naar binnen om te ontmoeten wat daar leeft. Daarna brengen we mee naar buiten wat niet langer verborgen hoeft te blijven.
Na de stilte komt het leven weer naar je toe.
Niet als een vlucht uit de diepte, maar als een natuurlijke beweging vanuit wat je hebt ontmoet. Je stapt weer naar buiten met meer ruimte in jezelf. Voor plezier. Voor verlangen. Voor beweging. Voor ontvangen. Voor de delen van jou die zich niet laten vangen in plannen en controle.
Daarom hoort ook het innerlijk kind bij deze dag.
Het deel van jou dat wil spelen. Dat nieuwsgierig is. Dat verlangt naar vrijheid en plezier zonder daar eerst een reden voor te hoeven hebben. Het deel dat voelt wanneer iets leeft en wanneer iets doods is geworden.
De middag van Between Worlds draagt die andere energie. Ibiza vormt daarbij het vertrekpunt: de vrije, vrouwelijke en mannelijke energie, de levenslust, de ontvankelijkheid en het verlangen om het leven voluit te ervaren.
Wat in de ochtend naar binnen is gebracht, krijgt daar een andere beweging.
Van verstilling naar expressie. Van voelen naar ervaren. Van binnen naar buiten.
Niet alles hoeft een antwoord te krijgen voordat je verdergaat. Sommige dingen krijgen hun betekenis pas wanneer je ze gaat leven.
Between Worlds vindt plaats op 31 oktober, de dag waarop ik mijn verjaardag vier. Voor mij maakt dat de dag extra bijzonder. Een verjaardag markeert een overgang van het ene levensjaar naar het volgende. Samhain draagt dezelfde beweging in zich: een cyclus die eindigt en een nieuwe cyclus die zich aandient.
Dat maakt deze dag voor mij persoonlijk. Ik stap zelf ook een nieuwe levensfase in.
We ontmoeten elkaar op die drempel.
In de ochtend bewegen we Into the Veil door de sluier en keren we naar binnen. We maken ruimte voor wat onder de oppervlakte leeft en geven aandacht aan wat gezien wil worden. Daarna verschuift de energie en bewegen we Into Life: naar buiten, naar vrijheid, speelsheid, verlangen en ontvangen.
De dag beweegt tussen werelden, maar uiteindelijk gaat het over één wereld: die van jou.
Over alles wat je bent.
Over de delen die je kent en de delen die nog in het donker wachten. Over wat je hebt losgelaten en wat opnieuw tot leven komt. Over de ruimte waarin oud en nieuw elkaar ontmoeten en jij jezelf op een diepere laag terugvindt.
Dat is de plek waar transformatie ontstaat.
Op de drempel.
Tussen wat je achterlaat en wat je tegemoet treedt.
Op 31 oktober nodig ik je uit om die drempel samen met mij te betreden. Een dag lang laten we het bekende even los en bewegen we tussen de zichtbare en onzichtbare wereld. We keren naar binnen, ontmoeten wat onder de oppervlakte leeft en brengen daarna de energie weer terug naar het leven. Naar voelen, spelen, verlangen, ontvangen en voluit aanwezig zijn.
Als je voelt dat deze dag iets in jou raakt, ben je welkom. Je hoeft vooraf niet te weten wat je komt halen. Kom met wat er nu in je leeft. De rest ontvouwt zich onderweg.
Into the mystery. Into yourself. Into life.
Je kunt een weggever gebruiken om baasjes waardevolle tips te geven waar ze vandaag nog wat aan hebben. Zo laat je ze met jou kennismaken zijn ze sneller geneigd bij je aan te kloppen. Houd dit tekstje ongeveer net zo kort als dit.
