- 06 292 41 274
- Yvonne@betoverendleven.nl
Ken je dit? De ene dag heb je het gevoel dat de hele wereld van jou is en de andere dag is dat gevoel compleet weg en nergens meer te vinden…
Binnen de tweelingzielenreis kan dit gevoel zich soms nog intenser laten voelen. De ene dag voel je je verbonden met het leven dat door je heen stroomt, het Universum en de energie van je tweelingziel en ben je in complete overgave. De ander dag word je overvallen door twijfel, pijn, vermoeidheid en vraag je je af wat er met je aan de hand is en worstel je met de waarom ik/ dit/jullie – vragen….
Het leven vraagt elke dag van je om mee te bewegen met dat wat er op dat moment is. Dit is niet altijd leuk of makkelijk, want wat het echt van je vraagt, is overgave. Overgave aan wat je lichaam van je vertelt, om te blijven vertrouwen terwijl je het pad nog niet kunt zien en om bij jezelf te blijven.
In een wereld vol afleidingen en waarin je bent opgegroeid met de focus buiten jezelf, is dit soms echt een opgave. Om even stil te worden. Een ruimte te betreden waar niks is, hoeft en blijft.
Zeker binnen tweelingzielenprocessen zijn we vaak geneigd om antwoorden buiten onszelf te blijven zoeken. Terwijl dat juist niet is wat er van je wordt gevraagd. Dit is een reis van herinnering. De herinnering van jouw ware Zelf. En precies daarom is dit uiteindelijk een reis naar binnen.
En die reis naar binnen nodigt je steeds opnieuw uit om te voelen wat er in je gebeurt, juist op het moment dat je de neiging hebt om buiten jezelf houvast, antwoorden of bevestiging te zoeken.
Want met vasthouden, stagneert de energie. En energie wil bewegen, het wil leren, het wil groeien. Wanneer je dat probeert vast te zetten of te sturen, ontstaat er spanning tussen wat je voelt en wat je hoofd wil begrijpen. En precies hier schuurt het tussen je hoofd en je hart. Tussen vasthouden en loslaten.
In die ruimte, waar niets geforceerd hoeft te worden en alles mag zijn zoals het op dat moment is, opent zich een hele wereld van bewustzijn.
Je hoeft niet altijd direct te begrijpen waarom je je voelt zoals je je voelt.
Sommige dagen vraagt je lichaam meer rust, ruimte en minder prikkels. En op andere dagen stroomt alles weer vanzelf.
We zijn alleen zo gewend geraakt om daar overheen te bewegen. Om door te gaan terwijl ons lichaam allang iets anders probeert te vertellen.
Binnen de tweelingzielenreis gebeurt dit vaak wanneer je probeert vast te houden aan contact, duidelijkheid of controle. En in die ruimte raak je jezelf soms even kwijt. De ene keer langer, dan de andere keer. Weet dat je uiteindelijk altijd weer terugkeert naar huis.
En hier zit de grootste wijsheid: niet in harder je best doen, maar juist in zachter leren luisteren.
Sta vandaag eens een paar minuten stil voordat je automatisch doorgaat met je dag.
Geen journaling.
Geen self care checklist.
Alleen even voelen.Waar in je lichaam voel je op dit moment spanning, vermoeidheid of onrust?
En wat verandert er wanneer je daar niet direct van weg beweegt?
Juist in tweelingzielenverbindingen kan stilte soms meer openen dan duizend antwoorden.
Onderstaand nummer voelt voor mij als vertragen zodat ik ruimte kan maken voor wat er gezien en gevoeld wil worden.
Misschien helpt het jou ook 🤍
Alsof je heel even terugzakt uit de ruis van de wereld vol met verhalen en weer contact maakt met jezelf.
Overgave zit niet in iets wat je doet. Het zit in wat je stopt met doen.
De rivier hoeft niet uit te leggen waarom ze stroomt. Ze beweegt, omdat stilstand niet haar natuur is.
Zo werkt het ook in jezelf. Je lichaam weet al hoe het moet bewegen door wat er is, zonder overleg en zonder verhaal. Je hoofd wil vaak sturen waar alleen maar te volgen valt.
Dat zie je ook terug binnen de tweelingzielenreis, waarin het hoofd vaak probeert grip te houden op iets wat alleen vanuit vertrouwen kan bewegen.
Overgave is dat moment waarop je ophoudt met tegen de stroom in denken, omdat je voelt dat er geen andere plek is om te zijn dan hier.
Overgave wordt misschien nergens zo concreet voelbaar als binnen de tweelingzielenreis.
Vooral op momenten waarop er geen contact is en je niet meer kunt sturen wat er tussen jou en de ander gebeurt. Juist daar ontstaat de uitnodiging om terug te keren naar jezelf. Om niet langer te blijven trekken aan antwoorden, bevestiging of controle, maar te leren vertrouwen op wat zich van binnen wil openen.
Dat betekent niet dat het geen pijn doet. Het betekent alleen dat de beweging niet langer vanuit angst hoeft te komen.
En misschien is dat wel de diepste vorm van meebewegen: stoppen met forceren wat alleen in zachtheid kan ontstaan.
In mijn werk begeleid ik de divine feminine die zich overweldigd voelt door de intensiteit van de tweelingzielenreis en de impact daarvan op haar zenuwstelsel, emoties en energie.
Wanneer alles in je systeem in beweging lijkt te zijn, help ik je om weer terug te keren naar rust, veiligheid en helderheid in jezelf.
Mijn begeleiding ondersteunt je bij:
Ik werk intuïtief en op diepere lagen van bewustzijn:
Wanneer je voelt dat je niet langer alleen wilt dragen wat je doormaakt, maar verlangt naar bedding, begeleiding en verdieping, dan loop ik graag een stukje met je mee.
Als space holder breng ik rust, aanwezigheid en een open veld waarin alles er mag zijn. Ik spiegel je op een zachte en heldere manier terug naar wie jij bent onder de lagen van overleven, verwarring en aanpassing.
Deze reis hoef je niet alleen te doen. Je mag gedragen worden terwijl je leert dragen wat er in jou beweegt.
Je kunt een weggever gebruiken om baasjes waardevolle tips te geven waar ze vandaag nog wat aan hebben. Zo laat je ze met jou kennismaken zijn ze sneller geneigd bij je aan te kloppen. Houd dit tekstje ongeveer net zo kort als dit.
